Satt til side av samfunnet?

Ho går bortover vegen, frisk og fin i dag. Kroppen funger bra uten smerter. Sola skin og smiler når ho ser på dei grøne trea som breier seg ut mellom husblokkene. Det kjennes godt å smile, heile kroppen blir lettare. Det gjer godt, det går likevel ganske sakte.

Ho er i nabolaget til si gode venninne. Ho har flytta inn i ei dei flotte blokkene som ligg litt lenger ned i gata her. Ho går snart forbi. Skal ho sjekke om ho er heime tru? Lysten er stor, men vêret er fint ute. Ho kan ringe å be ho verre med på kafé, kanskje. Når ho passerer blokka til venninna ser ho opp mot tredje etasje. Husværet hennar ligg inn mot bakgården, så ho vil uansett ikkje sjå utanfrå om ho er heime. Ho tar opp mobilen og ser på inngangspartiet til blokka. Eit moderne inngangsparti, heile blokka er tilrettelagt for mennesker med nedsett funksjonsevne, kvifor ikkje inngangspartiet? Trappene gjer at ho aldri vil sjå korleis venninna har det. Ho orkar ikkje all planlegginga som må til. Beina hennar er korte, og ho vil måtte ha hjelp for kvart eit steg dei fire trappetrinna. Døra er fin, men tung å halde oppe. Iallfall når du har to stokker som ho må støtte seg til samstundes. Det er ei trinnfri dør på baksida av bygget, men dørene er tunge der også. Det er slitsomt å bli rekna med slik halvvegs. Venninna snakka om det heile tida når ho leita etter husvære: ”Det fine er at alle nyare blokker har rampar og heiser, så det skal ikkje bli noko problem å besøke meg på same måten som før!” Då ha kjøpte i denne blokka sa ho at ”trappa er litt dum, men det går fint å gå inn bakdøra?”

Ho syns ikkje det. Ho trudde at venninna kjente henne og respekterte henne. Korleis kan ho då seie at det er OK å alltid måtte gå inn bakdøra? Og aldri klare å kome seg inn og opp uten hjelp?

Ho legg mobilen tilbake i lomma, set stokkane i bakken og balanserer seg vidare mot parken.

Trea er like fine, men kroppen kjennes litt tyngre no. Ho veit at venninna vil ho vel, men kjenner seg likevel einsam. Einsam i venneflokken, einsam i kyrkja når det er nattverd eller ofring rundt alteret. Einsam på vegne av mannen som sit på ein av dei andre kyrkjebenkane og som heller ikkje går til nattverd. Ho trur ikkje han klarer å skille golv og trapp frå kvarandre, og lar vere å gå fordi han er redd for å snuble. Han har ikkje sagt det, men ho syns å sjå at han oppfører seg som at synet hans blir svekka. Men deltakarane i kyrkjelyden har ikkje for vane å snakke med kvarandre, uten den vanlege helsinga. Ho burde nok vore flinkare til akkurat det sjølv også, tenker ho i det ho set seg på ein av parkbenkane. Men motivasjonen sviktar litt.

Ho set ei stund og berre betrakter borna som spring rundt i parken. Eit par av dei kastar ein ball mellom seg. Det ser ut som dei har kjent kvarandre lenge. Men så ser ho to fedre som snur seg mot kvarandre, og høyrer den eine seie ”Hei, kanskje vi skal helse på kvarandre når borna våre no har funne kvarandre i leiken?” ”Ja, hei! Det ser ut som dei fann tonen veldig lett med den ballen, ja.”

Kanskje dei har eit av svara, tenkjer ho, medan ho betrakter situasjonen vidare. Kanskje burde vi blitt meir som borna som skaffer seg vener der dei er. Då har dei det sosialt og kjekt her og no. Og får eit godt minne frå opplevinga med den nye venen i parken her, eller der det måtte vere. Ingen forpliktingar, men rein sosial glede der og då.

Vi burde alle kunne klare meir av det, konkluderer ho i det ho strekk seg etter stokkane. Ho fekk lyst på kaffi. Kanskje treff ho nokon på kafeen som ho iallfall kan seie hei og smile til?

Ho ser på trea, og smiler. Dagen kan bli god likevel!

Mininovelle av Jostein Bildøy 28.4.2016 Copyright

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

Jostein Bildøy

Jostein Bildøy

50, Førde

Kun ein vanleg mann som skriver ned tankar frå ein variert kvardag over tid. Ikkje god på bilete. men kanskje det er lesbart likevel?

Kategorier

Arkiv

hits